ठ्याक्कै ९ बज्दै थियो,
छोरालाई स्कुल पठाउने हतार
छोरीको कपाल बाटिदिने चटारो
अरबमा रहेको श्रीमानको फोन आएको थियो
“कस्तो छौ? नानीबाबुहरूलाई कस्तो छ?”
“हतार छ, पछि कुरा गरौँला…”
भन्दै फोन काटेकी थिएँ!
भर्खर जस्तै लाग्छ,
छोराको काँधमा भविष्य बोकेको झोला थियो,
छोरीको आँखामा नर्स बन्ने सपना थियो!
एक्कासि आएको हिमपात बाढीले
हिम्मत गर्यो र पात झैँ बढारेर लग्यो
मायाको घर मात्रै बगाएन,
भविष्यको कापी/कलम मात्रै बगाएन,
मेरा छोराछोरीको सारा सपनाहरू बगायो!
हामी हुनुको सार बगायो!
हाम्रो संसार बगायो!
हाम्रो सारा बगायो!
आज त्यो बगरमा
बल बिनाको बिस्कुनको थुप्रो छ
म भने, छोराको कापी खोजिरहेकी छु!
छोरीको पेन्सिल खोजिरहेकी छु!
आफ्नै मुटुको टुक्रा खोजिरहेकी छु!
प्रकृतिको लीला भनूँ कि, दैवको कठोर खेल?
आँखाअगाडि
घरमा बगर छ
बगरमा घर छ
अहिले बेघर छु!
सपनाको ठाउँमा आँसु छ
नानीहरूको भविष्य
बलबिनाको बिस्कुनझैँ
बगरमा तैरिरहेको छ,
बगरमा तैरिरहेको छ!
ग्यासको खाली सिलिन्डर भन्दा
कम मूल्य भएर…
अवमूल्यन भएर…
अब,न मूल्य भएर…
हेर्दा, मान्छे हो कि हो कि जस्तो….
छुँदा, बल बिनाको बिस्कुन जस्तो….
आज,
अनगिन्ती बल बिनाको बिस्कुनहरु बगरमा तैरिरहेकाछन्!
श्री भवानी नेपाल
ईटहरी-१२ खनार
हाल: यूएई,दुबई
