ऐनाको अगाडि उभिँदा देखिने त्यो आकृतिको नाम मात्र मेरो प्रतिबिम्ब होइन। यो त केवल भौतिक ऐनाले मेरो अनुहारको छाला, आँखाको रङ, कपालको स्टाइल र शरीरको बनोटलाई मात्र देखाउँछ। तर, वास्तविक प्रतिबिम्ब त त्यो हो, जो मेरो भित्री संसार, मेरा भोगाइहरू, र मेरा सिर्जनाहरूमा झल्किन्छ।
साँच्चै भन्ने हो भने, एउटा लेखक वा कविका लागि उसको सबैभन्दा साँचो प्रतिबिम्ब उसको साहित्य हो। जब म कागजको पानामा शब्दहरू कोर्न बस्छु, चाहे त्यो गजलका सेरहरू हुन्, मुक्तकका चोटिला चार लाइन हुन्, वा छन्द कविताका अनुशासनबद्ध हरफहरू हुन्न । त्यहाँ मेरो आत्माको तस्बिर कोरिएको हुन्छ। शब्दहरूमा प्रयोग हुने 'बिम्ब' (metaphor) हरू अरू केही नभएर मेरै भावनाका रङहरू हुन्। मेरा सुख-दुःख, मेरो भोगाई , समाजलाई हेर्ने मेरो दृष्टिकोण र मेरा सपनाहरू नै कविता बनेर ओर्लिन्छन्। त्यसैले, मेरो साहित्य नै मेरो वास्तविक ऐना हो, जहाँ मेरो अदृश्य रूप प्रस्ट देखिन्छ।
अर्कोतर्फ, मेरो प्रतिबिम्ब मैले अँगालेको जिम्मेवारी र मेरा प्रयासहरूमा पनि देखिन्छ। एउटा सचेत नागरिक र आफ्नो करियरप्रति इमानदार व्यक्ति भएर हिँड्दा, हरेक चुनौती र सफलतामा मेरो व्यक्तित्वको एउटा नयाँ पाटो प्रतिबिम्बित भइरहेको हुन्छ। सङ्घर्ष र निरन्तरताले मानिसको भित्री गहिराइलाई झल्काउँछ।
संसारलाई देखाउनका लागि हामी सामाजिक सञ्जालका 'प्रोफेशनल ड्यासबोर्ड' वा डिजिटल तस्बिरहरूमा आफ्नो राम्रो रूप सजाउने कोसिस गर्छौँ। तर, त्यो कृत्रिम ऐनाभन्दा धेरै टाढा, मेरो वास्तविक प्रतिबिम्बमा मेरा ती प्रिय मानिसहरूको आँखामा छ, जसले मलाई नि:स्वार्थ माया गर्नुहुन्छ। मेरा आमाबुबा, मेरो परिवार र मेरा आत्मीय जनहरूको विश्वासमा मेरो अस्तित्व मुस्कुराइरहेको हुन्छ।
अन्ततः, प्रतिबिम्ब केवल विगत वा वर्तमानको तस्बिर मात्र होइन, यो त भविष्यको मार्गचित्र पनि हो। ऐनामा हेर्दा म केवल आजको आफूलाई मात्र देख्दिनँ, बरु भोलि पुग्नुपर्ने उचाइ र पूरा गर्नुपर्ने सपनाहरूको एउटा दृढ संकल्प पनि देख्छु। जीवनका अनेकौँ उतारचढाव र भूमिकाका बीचमा, आफ्नो मौलिकता र निष्ठालाई बचाइराख्नु नै मेरो प्रतिबिम्बलाई सधैँ सफा र चम्किलो राख्नु हो।
जमुना क्षेत्री
इटहरी
