यो शहरमा शब्दहरू बोल्दैनन्,
तर हरेक भित्तामा कविता बोल्छन शब्दको विम्ब बोकेर
अनि शब्दहरु चम्किन्छन।
बत्तीको उज्यालोले होइन, कविहरुको
रौनकले।
सपना र कल्पनाले यो शहर चम्किएको छ।
यहाँ हावामा रूपकहरू तैरिरहेका छन्,
र बर्षातसँगै छन्दहरू भित्रिरहेछन।
रातभर कविहरू निदाउँदैनन्,
उनीहरू त ताराहरू गन्दै कविता लेख्छन।
कसैको मनको पीडालाई कविता मार्फत ब्यक्त
गर्छन।
कसैको हाँसो भित्र लुकेका शब्दहरूलाई
कविताकै भावमा गुनगुनाउछन ।
यहाँ आँसुले पनि आफ्नै भाखामा गित रच्छ।
र हरेक मौनतामा पनि अर्थ फुल्छ।
यो शहरमा किताबका पाना होइन,
मानिसका मुटुहरू खुल्छन्।
हर एउटै गल्लीमा एउटा कथा लुकेको हुन्छ,
र प्रत्येक कदममा कविता बस्छ।
यो कविहरुको शहर,हो
जहाँ प्रेम, पीडा र सपनाले सडक बनाएका छन्—
यहाँ कुनै मानिस हराउँदैन,
हराउछ त केवल कविताको भ्रामकता।
यो शहर कविहरुको शहर हो,
यहाँ शब्दहरू हिँड्छन् गल्ली गल्ली,
र भावनाहरू झर्छन निरन्तर
वर्षाको बूँदझैँ ,
यहाँ प्रत्येक सडकको कुनामा
कविता बस्छ निद्रामा,
र जाग्दा बिहानको घामसँगै
गीतको लयमा मुस्काउॅंछ।
यहाँ मान्छेहरू बोल्दैनन् —
केवल बोल्छ कविता!
र आँखा झिम्क्याउँछन् रूपकमा।
एक हाँसो मिश्रित ध्वनिमा।
हरेक शब्दभाव
उपमा बन्छ, अनि बन्छ कविता नै प्रतीकको छायाँ।
यहॅंा कसैको प्रेम टाँसिएको छ पर्खालमा,
कसैको पीडा हराएको छ धुवाँमा,
तर यहॅंा सबै शब्दहरू भेटिन्छन् —
यो शहरमा, कविहरुको शहरमा।
जहाँ मौनता पनि संगीत हो,
आँसु पनि अक्षर हो,
र मनको चोट — कविता!
यहाँका प्रत्यक मानिसहरूका शब्दहरूमा ,
कसैको आँखामा “प्रेम” लेखिएको छ,
कसैको ओठमा “वियोग” झुण्डिएको छ,
कसैको हृदयमा “आशा” संचित छ।
यो शहरमा रात ढल्दा पनि निद्राउँदैन कविता,
दियोको उज्यालोमा लेखिन्छ पीडा,
र बिहानको किरणसँगै जन्मिन्छ नयाँ रूप –
सपना, संघर्ष र सृष्टिको गन्ध लिएर।
कविहरुको यो शहरमा
आकाश पनि खुल्ला कागज हो।
अनि
बादलहरू कलम बनेर घुम्छन्,
र वर्षादहरु – आँसुका कविता बन्छन
यदि कहिल्यै तिमी थाक्यौ भने,
यो शहर आउनु,
जहॅंा प्रत्येक हृदयमा एउटा कविता बस्छ,
र प्रत्येक आँशुमा – एउटा कथा बोल्छ।
जमुना क्षेत्री
इटहरी
