मैले आफैसँग
एउटा दुर्लभ युद्ध लडेँ ।
र, त्यही युद्धका चोटहरुले
गहिरो घाउ बनाएको छ
आफ्नै छातीमा ।
मेरो आवेगको ज्वालामा
धरोहरहरु ह्वारह्वार्ती बल्दा
मलाई हीनताबोध हैन ,
गर्व लागेको थियो ।
मेरो विवेकहीन बौद्धिकताले
मेरो हात समाएन ।
मेरा अराजक पाइलाहरुलाई
पछाडि फर्काएन ।
ती चिच्याहट
रोदनहरु
र, त्यो सर्वनास
अहिले खरानी भएर
मलाइ नै तर्साइरहेको छ ,
भयभीत मानसिकताको सन्त्रासले
मलाई आफै जलाइरहेको छ ।
मैले अन्यायको विरुद्ध ।
अत्याचार
र, कुशासनका विरुद्ध ।
अनैतिकता
र, दम्भका विरुद्ध ।
पथभ्रष्ट
र, भ्रष्टाचारका विरुद्ध
उत्कृष्ट संस्कार
र , संस्कृतिका लागि आवाज उठाएको थिए
कसरी सल्कन पुग्यो मेरो आवाजमा आगो ?
र, डढ्यो इतिहासको सगरमाथा
मेरो आफ्नै स्वाभिमानको धरोहर
र, निर्दोष मान्छेका सपनाहरु ।
एउटा कठोर प्रश्नले आफैलाई निरुत्तर बनाएको छ ।
एउटा अप्रत्याशित युद्ध !
नेपालकै छातिमा कुल्चिएर
नेपालीकै समृद्धि सल्काएर
म आफ्नो नागरिकतामाथी कसरी गर्व गरौं ?
घाइते मानसिकतामा उभिएर
अहिले त्यो कुरुप यथार्थता नियाल्दैछु
मैले ठिक गरेँ कि !
बेठिक ?
मैले राम्रो गरेँ कि !
गलत ?
शायद , यो कठोर प्रश्नले
मलाई जीवनभर घाइते बनाएर राख्नेछ ।।
सागर तिमल्सिना
